Waar ligt in jullie organisatie de échte verantwoordelijkheid voor vitaliteit?
Toen ik de afgelopen jaren werkte aan trajecten rond vitaliteit en duurzame inzetbaarheid, viel me iets steeds opnieuw op. Zodra het spannend wordt, schuift het onderwerp richting HR. Er komt een plan. Een programma. Een interventie. Een training. Soms een vitaliteitsweek. Alles goed georganiseerd. Met de beste intenties. En toch verandert er vaak minder dan gehoopt.
Vitaliteit gaat over bestuurskeuzes
Niet omdat HR het niet goed doet. Integendeel. Maar omdat de echte knoppen ergens anders zitten. – Hoe omgaan met werkdruk leer je niet in een workshop. – Prioriteiten worden niet bepaald in een verzuimgesprek. – De gedragsnorm voor inzet en bereikbaarheid worden niet gezet in een leiderschapstraining. Die worden bepaald aan de bestuurstafel. – Vitaliteit gaat uiteindelijk over keuzes. – Hoeveel initiatieven kunnen we tegelijk dragen? – Wat vinden we écht belangrijk? – Welk gedrag waarderen we en is nodig voor toekomstbestendigheid? – Wat laten we als directie en management zelf zien?
Het moedige HR-speelveld
Zolang vitaliteit wordt gezien als een programma, blijft het iets naast het echte werk. Pas wanneer het onderdeel wordt van strategie en leiderschapsnormen, ontstaat beweging die blijft. Voor HR betekent dat een andere rol. Niet uitvoerder van interventies, maar strategisch partner die dit gesprek op het juiste niveau agendeert en voert. Dat is een ander speelveld. En eerlijk gezegd ook een moediger speelveld.